Luźne Pogaduchy z Marcinem Brzostowskim, autorem który używa humoru i ironii niczym broni przeciwko nudzie…

Witajcie! Dziś kolejny post z serii Luźne pogaduchy. A dysputy prowadziłam z Marcinem Brzostowskim – autorem takich pozycji jak: Słodka Bomba Silly, Zemsta Kobiet. Uwielbiam gdy inni mają swoje zdanie, podejście do świata i swoje przekonania oraz wartości i taki właśnie jest Marcin – pisze o tym co go nurtuje, co go razi i co mu przeszkadza. Pragnie zwrócić uwagę na problemy tego świata i ukazuje to poprzez humor, ironię i fajne pomysły. Już niedługo na blogu kolejne jego powieści, a tymczasem zapraszam na nasze pogaduchy!

Marcin Brzostowski: Przede wszystkim dziękuję za zaproszenie do rozmowy. Natomiast odnośnie książek, to od kiedy pamiętam były one wokół mnie. Małe, duże, szare i kolorowe. Wszelkiego rodzaju. Nie wyobrażałem sobie życia, otoczenia bez nich. Pamiętam, że pierwsze „duże” pieniądze, które zarobiłem, przeznaczyłem na zakup specjalnych półek-regałów. Książki są ważne, nawet bardzo ważne. A zachęcać do nich nikt mnie nigdy nie musiał.

„Od zawsze” to chciałem zostać nawigatorem na statku handlowym i pływać. Mieć czas właśnie na książki i przemyślenia. Życie inaczej się potoczyło, ale „też jest zajebiście”, cytując klasyka, czyli Laskę z „Chłopaki nie płaczą”. Pierwszy raz wyartykułowałem takie życzenie, mając chyba 18 lat, ale od razu się zastrzegłem, że sięgnę po pióro (czyli długopis), gdy skończę 30 lat. Tak też zrobiłem.

Dociśnięty do ściany, odpowiem – groteska, absurd, surrealizm. Ale tylko dlatego, że nie znoszę ram, zwłaszcza formalnych. Poza tym staram się sięgać po różne gatunki literackie. Literatura to przestrzeń, dlatego nie stawiam sobie specjalnych barier. Jeśli ktoś chce pisać, musi umieć „latać” i nie bać się tego.

Ulubieni autorzy, to po prostu dobrzy autorzy. Nie ma znaczenia, czy urodzili się nad Wisłą, Wisłokiem, czy na przedmieściach Londynu albo Amsterdamu. Z polskiego podwórka – Marek Hłasko, Andrzej Bursa, Andrzej Stasiuk, Krzysztof Varga, Łukasz Gołębiewski, a z zagranicy – Kurt Vonnegut, Joseph Heller, Boris Vian. Natomiast idole… Nie znoszę relacji idol-fan. A zatem, śmierć idolom!

Pierwsze co mi przychodzi do głowy to „Ankara” Leona Pawlika. Moim zdaniem jest to najlepsza polska powieść przedstawiająca realia odbywania tzw. zasadniczej służby wojskowej. Prawdziwy horror (a także groteska). Poza tym „Obcy” Alberta Camusa. Książka absolutnie genialna, której nikt by dzisiaj nie wydał, przynajmniej w Polsce. A to za sprawą jej „mikroskopijnej” objętości. Zresztą ten sam los podzieliłby również Bohumil Hrabal ze swoimi „Pociągami pod specjalnym nadzorem”.

Nie znoszę korporacji i tego rodzaju myślenia, dlatego tej tematyce poświęciłem przynajmniej ze dwie albo trzy książki. Niedawno wydałem też powieść antywojenną („Słodka bomba Silly”). To tak na serio, ale w specyficzny sposób. Natomiast od jakiegoś czasu poświęcam się przygodom Inspektora Franco Foga, który rozwiązuje zagadki kryminalne i ściga okrutnych przestępców. W głowie mam jeszcze inne pomysły, zatem wolne chwile poświęcam na konstruowanie Maszyny Czasu, żeby to wszystko ogarnąć i rozciągnąć dobę do granic możliwości.

W moim kryminale „Zemsta kobiet” dochodzi do starcia dwóch potęg, czyli Kobiet i Mężczyzn. To mój głos w dyskusji na tematy dziś zaprzątające wiele głów (np. równouprawnienie). Odnośnie korporacji, to popełniłem na ten temat „Pozytywnie nieobliczalnych” (rzecz się dzieje w środowisku prawników), „I tak skończymy w więzieniu…” oraz  „Podpalę wasze serca!”, której główny bohater przestaje rozróżniać real od wirtualu (i np. zaprzyjaźnia się z karpiem). Wiem, że na tym świecie rządzi pieniądz, a jego zdobywanie wypełnia czas wielu z nas, jednakże nie można postrzegać świata, życia, czy relacji międzyludzkim wyłącznie poprzez jego pryzmat. No, cóż… Wiem, że przegram z takim „myśleniem i gadaniem”, ale próbuję skłaniać do refleksji Czytelników. A z Maszyną Czasu będę „walczyć” dalej i dam znać, gdyby coś się udało zmajstrować.

W tym nigdy nie byłem dobry. Nie magazynuję w głowie obcych pomysłów. Natomiast jednym z moich ulubionych wierszy jest „Nadzieja” Andrzeja Bursy, która brzmi w następujący sposób:

Piękny wiersz, prawda?

Myślę, że jest źle, a może nawet bardzo źle. Polacy, a zwłaszcza młodzi Polacy, nie czytają zbyt wiele. Natomiast od lektury wszelkiego rodzaju statystyk w sprawie czytelnictwa aż włos się jeży na głowie. Żyjemy w erze komputerów, gier komputerowych, czatów, portali społecznościowych, itp. Na czytanie nie starcza czasu, zresztą mało kto krzewi ten zwyczaj wśród młodych. Czasami odnoszę wrażenie, że czytają już tylko nieliczni. Dlatego jeśli ktoś właśnie śledzi naszą rozmowę, to pozdrawiam go bardzo gorąco!

Widzę, że mamy takie samo zdanie odnośnie promocji czytelnictwa albo raczej jego braku. Kiedy włączam telewizor i widzę co mi serwują media w ramach „rozrywki”, to natychmiast go wyłączam i sam chcę się zaprzyjaźnić z jakimś karpiem albo wielbłądem. Już od dawna nie oglądam tych „ogłupiaczy”. Drażni mnie również to, że jeśli nie piszesz w tzw. nurcie literatury kobiecej albo fantastyki lub kryminałów (względnie horrorów), to już nie jesteś pisarzem. Coś się porobiło takiego, że tylko te nurty są na tzw. topie. Ciekawe, kto by dzisiaj wydał, np. Mrożka albo Gombrowicza?

Rzeczywiście, wydaję książki w wydawnictwach internetowych wyłącznie w formie elektronicznej, czyli w formie e-booków. Pierwszego e-booka wydałem bardzo dawno temu, bo w 2008 roku. A później, to już jakoś samo poszło. W e-bookach cenię sobie ich dostępność (zakup poprzez net), a poza tym mam wpływ na ich cenę. Mogę śmiało powiedzieć, że każdą moją książkę (tj. e-booka) można nabyć w księgarniach internetowych w cenie poniżej dziesięciu złotych. Ponadto jestem zdania, że takie właśnie powinny być ceny e-booków w naszym kraju (przynajmniej rodzimych twórców).

Uważam, że to bardzo fajne podejście i pewnie niedługo ten sposób czytania stanie się jeszcze bardziej popularny, choćby ze względu na wzrost technologii i różnice w cenach, które już teraz się wyłaniają. Co do cen polskich e-booków to jak myślisz czemu są takie drogie?

Ceny e-booków niewiele się różnią od cen tych samych tytułów wydanych w formie papierowej, a to dlatego, żeby książki tradycyjne ktoś kupował. Gdyby cena książki papierowej wynosiła, np. 30 zł, a cena e-booka 10 zł, to sądzę, że Polacy przerzuciliby się szybko na e-booki i przestali kupować książki papierowe. Czyli… dochodzimy do „korporacyjnego” myślenia nastawionego nie na Czytelnika, tylko na zysk. Ja myślę inaczej, dlatego wydaję e-booki w bardzo przystępnych cenach. Przecież żyjemy w Polsce, a nie w USA!

Zdecydowanie szycie, zaplatanie wianków oraz skoki z wysokiej wieży. To oczywiście żart. A tak na poważnie, to poza pisaniem staram się oglądać filmy (nie tylko amerykańskie) oraz rzecz jasna futbol. Chciałbym robić jeszcze wiele innych rzeczy, ale zazwyczaj trafiam na ścianę w postaci doby, która niezmiennie wynosi dwadzieścia cztery godziny.

Codziennie mógłbym oglądać „Czas apokalipsy” i „Pluton”. Po prostu nienawidzę wojny i zabijania bezbronnych ludzi (także żołnierzy). Poza tym „Podziemny krąg”, „Pulp fiction”, „Bękarty wojny” „Thelma i Louise”, „Gorączka”, a z polskich „Światło odbite”, „Głośniej od bomb”, „Do widzenia, do jutra”, czy „Jesteś bogiem”. Nie sposób tego wszystkiego wyliczyć. Ostatnio zacząłem oglądać filmy produkcji tureckiej, niemieckiej, itp. Tam to się dopiero dzieje! Jednak największe wrażenie zrobił na mnie ostatnio film chorwacki „Od groba do groba” z absolutnie genialnym zakończeniem. Powaliło mnie i nadal leżę. Na chwilę wstanę, ukłonię się nisko i powiem tylko: – Dziękuję za rozmowę.