Viktoria Armstrong – Ametysta 7 wymiar

Magowie, właściciele darów, metamorfomagowie, animagowie, driady, hobgoblini i niemagiczni – mieszkańcy Kotaliny. Istoty dnia i nocy z różnych wymiarów jednoczą swoje siły w obliczu zagrożenia. Kraina smoków opustoszała, dni są coraz krótsze, noce dłuższe, równowaga została zachwiana. Członkowie Wielkiej Rady pod przywództwem króla Vika muszą temu zaradzić. Odszukać sprawców problemu, odnaleźć smoki i zapanować nad chaosem – zarówno gospodarczym jak i magicznym. W tej walce będą musieli być gotowi na poświęcenia i niechciane sojusze. Ametysta 7 wymiar to świat pełen demonów i istot o rożnych zabarwieniach dobra i zła, intryg, magii i przygód. Wampiry, magowie, zielarki, inkuby, zmiennokształtni, elfowie, niemagiczni..Istoty pełne dobra i zła, doświadczenia, wiedzy i umiejętności. Istoty ciemności i światła, które albo zaczną współpracować, albo znikną z powierzchni ziemi… Jednak zło, chęć władzy i zaszczytów może kryć się na każdym kroku…

Ametysta 7 wymiar to fantastyka pełna magii, namiętności, trudnych wyborów i przygód. Książka wciągająca, fajnie napisana i pełna zaskakujących pomysłów. Bohaterowie to osoby niejednoznaczne o przeszłości pełnej niedomówień i tajemnic. Historia Kotaliny, ras ją zamieszkujących i rodzin oraz przodków i potomków naszych bohaterów bogata jest w niespodziewane zwroty akcji i smaczki, które zachęcają by poznać kolejne części tej historii. Opowieść poznajemy 2 torowo – oczyma pozytywnych i negatywnych uczestników tej historii, co jest fajnym zabiegiem, gdyż poznajemy motywy, decyzje i działania obu stron. Standardowo chciałabym więcej magii, więcej mitologii i w przypadku tej historii więcej stron. Jeśli chodzi o zakończenie tego tomu to zaskoczyło mnie – spodziewałam się innego i zastanawiam się jak potoczą się dalsze losy bohaterów.

„Nasze niebo przez wiele lat było pięknym, dwusłonecznym sanktuarium radości, tęczowe fale na niebie pozwalały nam żyć ze sobą w symbiozie. Nasze dni skracają się w zastraszającym tempie. Po raz pierwszy w naszej historii – zagrzmiał król – dwa fotele pozostały puste. Kilka tygodni temu zmarł ostatni Prestot. Historię swego rodu i gatunku może nam już opowiedzieć tylko z obrazu. Będzie tam istniał, by następne pokolenia nie zapomniały o naszym dziedzictwie.”s.11